Pro-inflammatoire cytokines en diabetes

De hooggeleerde stelt dat de pro-inflammatoire cytokines, (CRP, IL-1, IL-6, IL-8, MCP-1, TNF-α) de insulinesecretie en de insulinegevoeligheid remmen. En die cytokines worden beinvloed door de hoeveelheid en de samenstelling van voedsel, massa en verdeling van vetweefsel, beweging en psychosociale factoren, zoals slaapgebrek en depressie. 

Als de cytokines toenemen ontstaat een chronische laaggradige ontsteking. Dat heeft een negatieve invloed op het functioneren van bloedvaten (endotheelfunctie), immuunsysteem, spierweefsel, vetweefsel, hersenen, darmen, hart, lever en eilandjes van Langerhans.

Zijn betoog volgend, en we citeren hem nu: 

Bestanddelen van voedsel zoals glucose, zetmeel, verzadigde vetzuren en de bereidingswijze aan voedsel werken alle pro-inflammatoir, terwijl vitamine D en plantenvezels juist de inflammatie remmen. Overgewicht gaat gepaard met hypertrofische adipocyten gevolgd door een influx van macrofagen en T-cellen in het vetweefsel met name van visceraal en ectopisch vet. Dit vetweefsel wordt hierdoor een producent van pro-inflammatoire cytokines, die lokaal werkzaam zijn maar ook aan de circulatie worden afgegeven en daarmee hun effect in alle organen en weefsels kunnen uitoefenen. In de eilandjes van Langerhans is in geval van overgewicht eveneens infiltratie aangetoond van immuuncompetente cellen die tezamen met de bètacellen zelf proinflammatoire cytokines produceren met als gevolg apoptose van de bètacellen .

Deze cytokines voeren hun effect dus endocrien, paracrien en autocrien uit. Acute spieractiviteit werkt pro-inflammatoir, waarschijnlijk ten behoeve van een goede adaptatie van het metabolisme. Na een acute spieractiviteit en bij voortgezette matige activiteit nemen de anti-inflammatoire cytokines toe, bijvoorbeeld IL-10. Gewichtsverlies, dieetveranderingen, inspanning en bariatrische chirurgie verminderen de pro-inflammatoire factoren en dragen bij aan een verbeterde bètacelfunctie en insulinegevoeligheid. Ook blokkering van de IL-receptor en het toedienen van salicylaten, beide anti-inflammatoire middelen verbeteren de bètacelfunctie en het glucosemetabolisme. Pro- en anti-inflammatoire cytokines oefenen hun effect intracellulair uit via endoplasmatische reticulum stress, mitochondriale disfunctie, lipidenstapeling, receptoractivatie en intracellulaire signaaltransductie. Verdere ontrafeling van deze mechanismen zal bijdragen tot een verbeterd inzicht in de pathofysiologie van diabetes en de ontwikkeling van nieuwe (anti-inflammatoire) geneesmiddelen.

Van thiazolidinedionderivaten en lipidenverlagende middelen is inmiddels al een antiinflammatoir effect beschreven.

Dit is ook een van de redenen dat we nieuwe behandelvormen, zoals de op deze website besproken LDN therapie, serieus moeten nemen! 

Mei 2010, prof.dr. Jan M. Keppel Hesselink