Over het gebruik van opiaten:

Despite this growing body of evidence supporting their use, clinicians hesitate to administer opioids to a patient with severe neuropathic pain unrelieved by standard treatment. Adding to concerns about efficacy might be the long-standing issues of addiction, tolerance and side effects.     ^[1]

De auteur van bovenstaand artikel onderzocht een kleine populatie patienten met maligne en niet-maligne neuropathische pijn, en uit zijn onderzoek bleek dat een dosering van circa 25 mg oxycodon CR een duidelijk pijnstillend effect had. Patienten gebruikten dit middel gemiddeld enkele maanden, en konden daarna weer zonder.

In patients with nonmalignant neuropathic pain, all patients stayed within a low, stable dose, and more than 50% of patients tapered off their med- ications after a period of sustained relief.  

Een Duitse groep melde eveneens positieve resultaten, maar die groep was misschien minder onpartijdig. ^[2]

Het Flevoziekenhuis heeft een folder waarin over dit middel het volgende staat:

Oxycodon CR(OxyContin): start 10 mg per dag. Per 3 dagen ophogen met 10 mg . Twee maal daags. Maximaal 2 x 60 mg. Gemiddeld 40 mg per dag geeft voldoende analgetisch effect. Bijwerkingen: Sufheid, verstopping, misselijkheid en braken, duizeligheid, hoofdpijn, zweten, droge mond, desoriëntatie, blozen, stemmingsveranderingen, hartkloppingen, hallucinaties, verwardheid, nachtmerries, visusstoornissen, bloeddrukdaling, ademhalingsdepressie kan optreden.

Het samen geven van Lyrica met oxycodon, misschien niet helemaal logisch in klassieke zin, bleek uit een recente studie in Italie zinvol te zijn. ^[3] Wat boeiend is, is dat de bijwerkingen bij het gecombineerd inzetten dat minder worden.

Combination therapy also allowed a dose reduction of both agents (22% for CR oxycodone and 51% for pregabalin) compared with the dosages of the respective monotherapies. Combination therapy had a superior safety profile compared with pregabalin monotherapy.

Richtlijn die opiaten aanbevelen bij neuropatische pijnen ^[4]

 

Auteurs: Prof.dr. Jan M. Keppel Hesselink, MD, PhD en Drs David J. Kopsky, MD, versie januari 2009